60 seconds

kitty v
12 apr 2017

Het gebeurt steeds vaker: bovenaan een blog of zelfs in de krant wordt vermeld hoeveel tijd het in beslag neemt om dat stuk tekst te lezen. Het staat er meteen na de titel, voordat je zelfs goed en wel begonnen bent en weet wie het überhaupt geschreven heeft. Waarom staat dat er? Is dat beslissend of we wel of niet doorlezen? Zijn we zo gehaast dat we van tevoren willen weten hoeveel tijd iets kost?

3 minuten

Persoonlijk vind ik het heel gek om vooraf te weten hoe lang het duurt om een tekst te lezen. Als ik iets wil lezen, dan wil ik dat ongeacht de tijd die het me kost. Ik probeer me voor te stellen hoe dat voor anderen is. Als voorbeeld een blog. De kans is groot dat je op social media een bericht tegenkomt met de titel en een korte omschrijving van een blog. Het spreekt je aan en je klikt op de link. Dan kom je op de website en staat daar ‘3 minuten’. En dan? … Ik vraag het me oprecht af.

Beïnvloed die tijdsaanduiding je gedrag? Lees je bijvoorbeeld niet door, omdat je eigenlijk geen tijd hebt, zelfs niet drie minuten? Denk je: ‘Nou, die drie minuten, dat lukt me wel.’ Of misschien wel: ‘oh gelukkig, het duurt maar drie minuten!’. Of…? Het ging in de eerste plaats toch om iets dat jou aansprak? Je klikte dóór omdat de titel en omschrijving je interesseerde. Wordt dat anders door er een tijd bij te vermelden? Alsof je daarop opeens beslist om wel of niet door te lezen.

waarde

De columnist/blogger/schrijver heeft er tijd, aandacht en liefde in gestoken om die woorden op het (spreekwoordelijke) papier te krijgen. Het lezen van die teksten is de erkenning van zijn of haar werk. Door er een tijd aan te koppelen, geef je het een stempel, een waarde. ‘Deze column is 3 minuten van je tijd waard’. Dan is mijn vraag: valt de echte waarde wel af te lezen aan een aantal minuten of doe je daarmee de schrijver tekort?

Ooit gingen teksten vooral om de inhoud, het is iets ‘nieuws’ om nu in tijd de waarde te bepalen. Tijd is zeker in onze huidige maatschappij héél erg waardevol, dat besef ik me maar al te goed. Het is iets waar velen van ons tekort van hebben en tegelijkertijd lukraak mee omgaan; de eeuwige paradox. Toch is het in mijn ogen niet de manier om iets te waarderen, want waar blijft de inhoud in dit hele verhaal? Dát is toch de basis? Je kwam binnen op de tekst, de titel, de samenvatting… Het sprak je aan. Op dat moment besloot je dat je verder wilde lezen. Léés dan ook verder en kijk wat de inhoud met je doet! Dan kun je daarná bepalen of het je tijd waard is geweest.

 


 

Ik ben benieuwd, is dit fenomeen je al eens eerder opgevallen? Wat vind je er van en hoe ga jij er mee om? Ik lees het graag in de comments onder deze blog!     _Kitty

 

PS: Het aangeven van een leestijd gebeurt niet eens alleen online. In januari had ik een interview voor het Haarlems Dagblad. In de zaterdag editie van deze krant stond een dubbele pagina (!) mét foto. Blijkbaar had ik de journalist, Paul van der Kooij, geïnspireerd, want die woensdag erop noemde hij mij en handwritten in een column. De mooie naam van die column: ‘papier leeft’. Maar nog boven de titel de tijd: 60 seconden…

Je vindt mijn ‘60 seconds of famehier. Mocht je iets meer tijd en/of interesse hebben, dan vind je hier ook het hele interview. ;)

 

Mijn nieuwste blog automatisch in je mail?

Vul hieronder je naam en email-adres in en je ontvangt ze dan vanzelf in je mailbox!

Ja, ik vind het goed dat deze gegevens opgeslagen worden in MailChimp ( meer info )

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Inspirerend? Deel dit bericht!