waiting line

Ze staat achter me in de rij. Ik voel haar irritatie. Ze bevestigt die zelf nog even wanneer ze ongeduldig zucht… Ze heeft hier geen tijd voor! Ik merk het aan alles. Oké, de rij is wat lang. Voor me staan een stuk of vijf mensen. De één met een volle kar, de ander heeft alleen een mandje met wat losse boodschappen. De caissière doet haar best en blijft rustig. De vrouw achter mij begint hardop te mopperen waarom er niet een extra kassa open gedaan wordt.

 

gewoon een beetje geduld

Het intrigeert me en ik ga het gesprek aan: “Joh, heb je zo’n haast?”

“Ja, ik heb het hier toch veel te druk voor! Ik moet terug naar mijn werk. Ik wilde even snel die boodschappen doen en nu duurt het zo lang…”

“Ja, dat gebeurt soms.” reageer ik rustig.

“Waarom doen ze nou geen extra kassa open? Dit is toch belachelijk?” zegt ze.

“Daar zijn ze vast bezig. Zij zien toch ook dat er een rij staat? Misschien zijn er een aantal met pauze en die moeten dan teruggeroepen worden. Dat duurt even. Gewoon een beetje geduld…”

Dan wordt er omgeroepen: “Kassa 6 gaat voor u open. Dit is een pin-kassa.” Ze zucht nog eens. “Waarom doen ze geen gewone kassa open, dit helpt toch niet?” zegt ze tegen me. Zij wil juist cash betalen, dus die extra kassa helpt haar niet. “Misschien voor jou niet, maar ik denk dat de meeste mensen tegenwoordig pinnen.” Ze zucht.

 

ondertussen

We schuiven iets naar voren. De rij wordt korter en ik kan bijna mijn boodschappen op de band leggen.

“Jij blijft zo rustig. Vind jij het niet vervelend?” vraagt ze aan mij.

“Nee, daar ben ik een tijd geleden mee opgehouden. Wat kan ik er aan doen? De mensen hier in de winkel weten zelf heel goed dat er een rij staat en ik vertrouw er op dat ze daar naar handelen. Ik zie dit soort momenten vaak als een extra rust moment. Tijd om even adem te halen. Juíst omdat ik er niets aan kan doen.”

Ze is stil en kijkt me een beetje verwonderd aan. “Meen je dat echt?” vraagt ze.

“Ja.” zeg ik.

Ze begint haar boodschappen op de band te leggen. Bijna aan de beurt. Ze is er niet rustiger op geworden, hoewel er ergens toch iets is veranderd.

Wanneer ik mijn boodschappen betaald heb zeg ik tegen haar: “Fijne dag en blijven ademhalen, hè?”

“Ja… Bedankt voor de reminder.” zegt ze, nog niet heel erg overtuigd.

“Graag gedaan!” zeg ik met een knipoog.

 

slow moment

Vertragen… het heeft te maken met dit soort momenten. Van die situaties waarin je kunt kiezen om je gehaast te voelen en je te ergeren, of het te zien als kans op een mini rustmoment. Om letterlijk én figuurlijk even stil te staan. Je hoofd met al zijn gedachten even op pauze te zetten. Simpelweg door een paar keer adem te halen.

Wanneer je dat bewust doet, kan het niet anders dan dat je je minder opgejaagd voelt. Je ademhaling haalt je namelijk naar het NU. Niet al die dingen van vanmorgen of alles dat vanmiddag nog moet of vanavond op de planning staat. Nee… NU… ademhalen… verder even niets.

Wachtrijen worden op deze manier ultieme _slow moments. Als dát geen kadootje in de hectiek van de dag is! Je hoeft het alleen maar op die manier te zien… ;)

 

Mijn nieuwste blog automatisch in je mail?

Vul hieronder je naam en email-adres in en ontvang de blogs automatisch in je mailbox!

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Inspirerend? Deel dit bericht!

Laat een reactie achter