choose

kitty v
31 jul 2018

Al schommelend in de hangmat besef ik me iets. Hoe erg ik een hekel heb [en dat woord gebruik ik eigenlijk nooit :P] aan mensen die een slachtoffer rol aannemen. Hoe ze zichzelf vaak zielig vinden. Niks aan een situatie kunnen doen. Of wíllen doen. En opeens betrap ik mezelf er op. DAMN, ik doe het zelf ook! Er is iemand bij wie ik dat ook doe. De persoon die het misschien wel het minst verdient: mijn lief.

Hij heeft nogal een turbulent bestaan. Turbulent, dat is wel een passende omschrijving. Hij is de rust en relaxtheid zelve, maar daaromheen wordt er nogal wat van hem gevraagd.

werk   Hij werkt in het theater. De uren zijn daar niet standaard van 9-17, dat wordt eerder gezien als een halve dag. Vaak werkt hij, zoals je kunt verwachten, ’s avonds en in de weekenden. Ook gaat hij regelmatig met een voorstelling naar het buitenland. Kortom: onregelmatigheid is de regel.

vrienden   Daarnaast maakt hij ook graag tijd voor zijn vrienden. Die wonen bijna allemaal in Haarlem, dus 9 van de 10 keer gaat hij daarnaartoe. Weer een avond niet thuis ;)

vrije tijd   Hij kan hard werken, maar ook hard ontspannen! [Ja ja, ik zou er een voorbeeld aan kunnen nemen.] Als ‘ie ergens een uurtje over heeft, kijkt hij graag een serie. Hij plant graag uitjes als festivals of concerten.

thuis   Wij dus: de meisjes en ik. Ook wij vragen zijn tijd en aandacht. Als gezin, als papa, als stel. Nog meer rollen te vervullen.

 

Het zijn nogal wat ballen die hij in de lucht houdt. Dat besef ik me maar al te goed. Hij doet dat met ogenschijnlijk gemak. Ik bewonder én vervloek hem er om. Juist daar zal mijn pijnpunt zitten. Dat ogenschijnlijke gemak. De balans die goed is – voor hem. De verdeling tussen werk wat hij heel tof vindt en vrienden, uurtjes vrij die hij vult met me-time en de rest is voor ons.

 

battle

Soms lijken al die dingen te strijden om zijn tijd en aandacht. Om een eerste plek. Dat wij (lees: ik) alles wel aanpas, zodat bij hem alles door kan draaien. Ik werk thuis. Ik kies er voor om er veel voor de meisjes te zijn. Veel van mijn vriendinnen wonen niet om de hoek én kunnen vaak ook overdag als ik met ze wil meeten. Allemaal dingen waardoor hij minder rekening met mij hoeft te houden. Ik plan het wel om alles heen. Als ik weet dat hij een dag vrij is, zorg ik dat ik er ook ben. Als hij er niet is, zorg ik zoveel mogelijk dat ik thuis ben voor de meisjes. Zijn agenda bepaalt mijn agenda. Zo maak ik mezelf ‘slachtoffer’ van zijn leven.

En dan… áls hij er is… Dan kan ik me dus echt in die bijbehorende slachtofferrol storten. Wil ik laten merken [want hee, gewoon zéggen is natuurlijk te makkelijk en te duidelijk :P] dat ik het ook niet makkelijk heb. Het soms heavy vind. Dat ik mezelf in allerlei bochten wring om het hem naar de zin te maken. Mezelf daarbij aan de kant schuif. Dat ik het thuis allemaal wel run als hij weer eens in het buitenland zit. Twee meisjes, business, afspraken… geen probleem. Doe ik effe.

Totdat hij dus weer thuiskomt. Dan is het ook gelijk ‘effe klaar’. En ben ik dus zielig. Is het leven me overkomen, om het maar zo te zeggen.

 

take charge

Ik weet ook dat dit veel meer over mij zegt, dan over hem. Dat het een uitnodiging is om meer voor mezelf op te komen. Om te zeggen: ‘Nu is het even genoeg. Jij bent aan de beurt!’ Dat zéggen ook veel beter werkt dan laten merken. ;)

Dit soort fases zijn er altijd. Zeker aan het eind van een seizoen, na een opstart van een voorstelling of een bezoekje aan het buitenland… als alles vooral om zijn werk gedraaid heeft, dan is het nodig. Voor mij om me-time te creëren. Maar vooral ook om weer de samen-vibe op te zoeken.

Juist daarom is de vakantie zo welkom. Omdat er dan weer ruimte is voor echte quality-time. Voor samen. Zonder afleiding van al die andere ballen. Zo kan het bij ons weer in balans komen. Want drukke levens zijn leuk. Volle agenda’s ook. Maar ze eisen echt hun tol. En dat moet weer rechtgezet worden. Door tijd en liefdevolle aandacht. Voor elkaar. Elkaars agenda. Daar hoeven we alleen maar voor te kiezen.

 


 

oh, en voor ieder die ons persoonlijk kent: offcourse was hij de eerste die dit gelezen heeft! Soms kan ik nou eenmaal (nog) beter schrijven dan dat ik kan praten. ;) Zijn reactie bestond uit twee woorden: “pijnlijk accuraat”. So… we’re off! Getting back on the same track! Ciao!

 


 

Mijn nieuwste blog automatisch in je mail?

Vul hieronder je naam en email-adres in en je ontvangt ze dan vanzelf in je mailbox!

Ja, ik vind het goed dat deze gegevens opgeslagen worden in MailChimp ( meer info )

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Inspirerend? Deel dit bericht!

Laat een reactie achter